Blog 1

Humorloze zone

april 2015

Zoals meer opgemerkt, onder andere op mijn website, kan iemand die moeite heeft met satire maar beter niet naar cabaretiers als Youp van 't Hek of Micha Wertheim gaan. Je weet van tevoren dat je op je lange tenen wordt getrapt.

Vergeleken met hun woordgebruik zijn mijn teksten eerst door een sopje wasverzachter gehaald voordat ze werden gepubliceerd.

Gebleken is, dat de bizarre combinatie van  langtenigheid en humordeficiëntie funest is. De niet benijdenswaardige lezer met zulke handicaps wordt aangeraden om terug te keren naar zijn humorloze zone.

Langetenenpolitie

Parallel aan de site rare-verhalen.nl, - zo hadden we ons immers voorgenomen - loopt dit blog mee. Voorheen wist ik me geen raad met een blog, maar de huidige situatie leent zich daar inmiddels wel voor. Op de Homepage noemden wij een vreemd fenomeen : ondanks dat wettelijke grond daarvoor ontbrak, had zekere politieman op eigen houtje mij censuur opgelegd. Let wel: zonder een rechterlijke uitspraak! Teksten van het internet weghalen en niet opnieuw publiceren… dat was ongeveer zijn boodschap. Om misverstanden te voorkomen: ik woonde toentertijd niet Noord-Korea; het gebeurde gewoon terwijl we aan de Hollandse stamppot zaten.

Dat heeft mij niet belemmerd om off line de teksten grondig op te poetsen. De site in kwestie wordt nu - na reconstructie - pagina voor pagina opnieuw geüpload. Met dit blog sta ik langs de lijn te bekijken hoe dat uitpakt. En vers van de pers kunnen we op deze plek vastleggen of en wanneer die intimiderende rechercheur in actie komt. Hij had aangekondigd/ gedreigd om "op te treden" zodra ik van mijn burgerrecht gebruik maakt om te publiceren. Mijn advocaat is alvast voorbereid. Ik ook.

Ironie is wel, dat rare-verhalen.nl, eigenlijk is gebaseerd op dagboekaantekeningen. Ik heb het over de site die zoveel aanstoot leek te geven bij een handjevol mensen. Traditioneel schreeuwen die het hardst en om de politie. Daarmee is het nut van een dagboek wel aangetoond. Het bijhouden van een blog heeft iets onwezenlijks, want je weet nooit wie - misschien niemand - het leest. Maar als ik terugdenk aan het gemak en plezier dat ik heb beleefd aan mijn handgeschreven dagboek, dan voor ik weer de prikkel om dit blog bij te houden. Al was het alleen voor mijzelf.

Dat dagboek was eigenlijk mijn agenda, die ik altijd bij mij had. Voor een echt dagboek moet je 's avonds tijd vrijmaken en wie weet ben je al weer wat vergeten. Ik had de gewoonte om dagelijks in mijn agenda - naast zakelijke notities - privé aantekeningen te plaatsen. Zo kort mogelijk na gebeurtenissen, waarvan je denkt dat ze in een later stadium nog een rol gaan spelen. Deze (letterlijke) kanttekeningen kwamen mij goed van pas bij discussies over wel of niet gebeurde zaken. Even terugbladeren in de agenda/dagboek en aan de hand van die kanttekeningen mijn geheugen "rebooten". wordt uiteindelijk bleek het een stevige basis voor rare-verhalen.nl.

Ik ben inmiddels ook weer begonnen met naar diverse schrijverssites verhalen te sturen. De eerstepennenvruchten zijn inmiddels geplaatst.

Het is onvermijdelijk, dat iemand die erop uit is om zich gekwetst te voelen, aanstoot gaat nemen. Ik noem dat actief ergeren… Voor wie ernaar uitkijkt iets te vinden om zich te kunnen storen: wel, de loper is al voor jullie uitgerold…

Blogs: begin - 1 - 2- 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10

 


Website templates